Weekend Wolphaarsdijk

Het is weer vrijdag!!!!! 🚐
Het belooft vandaag een warme dag te worden. Marco heeft nog wat verplichtingen voor zijn werk, dus we kunnen pas rond half twaalf vertrekken. We blijven deze keer lekker dicht bij huis, want op nog geen 25 kilometer afstand ligt Camperpark Veerse Meer in Wolphaarsdijk. Daar zijn we in januari 2023 ook al eens geweest, maar toen zonder honden, omdat onze Jet ziek was. Des te leuker om nu weer terug te gaan met onze viervoeters erbij! 😊

We hadden vooraf al gereserveerd en ons plekje uitgezocht: nummer 15 is het geworden. De poort gaat automatisch open op ons kenteken, dus we kunnen zo doorrijden. Het is behoorlijk druk op de camperplaats. De vorige keer stonden we hier met nog maar één andere camperbus, maar nu is het op vijf plekjes na helemaal vol.

We zetten de camper achteruit op onze plek, sluiten alles aan, draaien de luifel uit, maken het schaduwdoek vast en zetten de tafel en stoelen buiten. En dan zijn we helemaal geïnstalleerd. 😊

Het is eigenlijk veel te warm om nog iets te ondernemen. ’s Middags spoel ik de honden twee keer af om ze wat verkoeling te geven. Daar genieten ze zichtbaar van.

Wat hier wel erg fijn is, is dat er onder de camper een afvoerput zit voor het afvalwater, zodat alles meteen wegloopt. Ook zit er bij de stroompaal een waterkraan. Dat is toch ideaal!

Aan het eind van de middag duik ik de camper in en zet de airco aan. Het is echt niet te doen zo warm. Terwijl de camper langzaam afkoelt, begin ik alvast aan het eten.

Als we klaar zijn met eten klinkt er ineens een ping op Marco's telefoon: er komt een waarschuwing binnen voor slecht weer. We besluiten voor de zekerheid alvast alles buiten op te ruimen, de luifel naar binnen en het schaduwdoek er af, en wachten rustig af wat er gaat gebeuren. In de verte zien we de donkere wolken heel langzaam onze kant op komen.

Niet veel later krijgen we een berichtje van Maud dat het in Vlissingen flink tekeergaat. Ook bij ons laat de eerste bliksem zich zien en we besluiten maar snel naar binnen te gaan.

Uiteindelijk viel het gelukkig allemaal mee. Wel regende het de rest van de avond vrijwel onafgebroken, waardoor we lekker in de camper bleven zitten en de avond rustig afsloten.

Na een toch wel rumoerige nacht, waarin de regen op het dak tikte en het onweer regelmatig van zich liet horen, worden we verrast door een stralende ochtend. De zon schijnt uitbundig en de temperatuur is een stuk aangenamer dan gisteren. Rond kwart over acht worden we wakker en genieten we eerst rustig van een lekker bakje koffie. Terwijl de camping langzaam tot leven komt, werk ik mijn bullet journal nog even bij en maken we de fietsen klaar voor een nieuwe dag op pad.

Vandaag staat een rondje Veerse Meer, van ongeveer 41 km, op het programma. We verlaten de camping en slaan linksaf, waarna we langs de camping en het Landal-park fietsen. Al snel worden we weer getrakteerd op prachtige uitzichten over het water. Het Veerse Meer is een paradijs voor watersporters en langs de oevers liggen dan ook talloze jachthavens. De ene zeilboot is nog mooier dan de andere, met masten die zachtjes deinen in de wind. Grote kans dus dat er vandaag opnieuw de nodige foto's van zeilboten voorbij zullen komen, want aan mooie plaatjes geen gebrek.

De nieuwe camera draag ik in een harnas op mijn borst, zodat ik hem onderweg snel kan pakken als ik een mooie foto zie. Al vrij snel komen we er echter achter dat foto's maken met een echte camera vanaf de fiets, terwijl je ook nog een fietskar achter je hebt hangen, niet bepaald ideaal is.

"Laat die fietskar maar achter mijn fiets hangen," stelt Marco voor. "Dan kun jij op je gemak foto's maken."

Dat klinkt als een prima plan. Maar terwijl we bezig zijn met het wisselen van de fietskar, gebeurt precies waar je niet aan wilt denken. Plots schiet de camera uit het harnas en klettert met een harde klap op de grond.

Mijn hart slaat een slag over. Met een flinke knoop in mijn maag pak ik hem op en bekijken we de schade. Gelukkig lijkt er niets aan de hand te zijn. Geen barsten, geen krassen en alles werkt nog zoals het hoort.

Wat een opluchting! De camera is tenslotte nog maar vier weken oud. Het zou wel heel zuur zijn geweest als hij nu al beschadigd was geraakt, of erger nog, onherstelbaar kapot was gegaan.

Via de Zandkreeksluis fietsen we richting Kortgene, waar we even stoppen bij de jachthaven. Ook hier liggen veel boten aangemeerd. De rijen zeilboten met hun masten bepalen het beeld en geven de haven een karakteristieke uitstraling.

Onderweg valt op hoe levendig het is op het Veerse Meer. Zeilboten, sloepen en andere watersporters maken volop gebruik van het mooie weer. Met de zon erbij en een aangename temperatuur zijn de omstandigheden daar ook ideaal voor.

Vanuit Kortgene fietsen we verder via Stroodorp naar Kamperland. De route is verrassend afwisselend. Het ene moment rijden we langs akkers met aardappelen, tarwe en rogge, even later voert het fietspad ons door een bosrijk stuk. Daarna verschijnt het Veerse Meer weer naast de route en hebben we opnieuw uitzicht over het water.

Die afwisseling maakt deze tocht aantrekkelijk. Het landschap verandert voortdurend, waardoor de route nergens eentonig wordt en er steeds weer iets nieuws te zien is.

In Kamperland sluiten we aan in de rij voor het fiets-voetveer. Gelukkig kunnen we nog mee met de volgende overtocht. Omdat de honden mee zijn, blijven we boven op het dek staan. Al snel zetten we ze weer terug in de fietskar; dat blijkt voor iedereen de meest praktische oplossing.

De overtocht duurt niet lang, maar het in- en ontschepen van alle fietsen kost toch behoorlijk wat tijd. Met zoveel fietsers tegelijk vraagt dat de nodige organisatie.

Aan de overkant komen we aan in Veere. Hoewel we hier niet ver vandaan wonen, komen we er eigenlijk maar zelden. Daarom nemen we de tijd om even door het historische centrum te lopen en rond te kijken.

Ook in Veere is het druk. De terrassen zitten goed vol en in de straten lopen veel bezoekers. We maken een kort rondje door het centrum, halen een ijsje en stappen daarna weer op de fiets.

Vervolgens wacht nog een laatste uitdaging: met de hondencabrio achter de fiets de sluizen passeren. Dat vraagt soms wat extra aandacht, maar inmiddels zijn we goed op elkaar ingespeeld en verloopt ook dat zonder problemen.

Marco had aan beide kanten van de wielen slechts een paar centimeter ruimte. Het was dus even opletten, maar met rustig sturen en wat geduld lukt het prima. Met de nodige concentratie krijgen we de hondencabrio zonder problemen over de sluis.

Daarna slaan we weer linksaf en volgen we de knooppunten terug richting de camping. Ook dit laatste deel van de route blijft afwisselend. Onderweg wisselen uitzichten over het water, groene akkers en kleine dorpen elkaar af. 

We fietsen over verschillende stukken die we nog niet eerder hebben verkend en dat maakt zo'n tocht extra leuk. Achter iedere bocht wacht weer een nieuw uitzicht of een onbekend weggetje. En dan ineens komen we op een stuk dat we wel herkennen. Het voelt vertrouwd en we trappen ontspannen verder richting de camping.

Vlak voor de camping komen we langs het Watersnoodmonument Golven, Dijk en Hand. Het monument herinnert aan de slachtoffers van de Watersnoodramp van 1953.

Omdat het langs een drukke weg ligt, fietst Marco rustig door terwijl ik even stop om het van dichtbij te bekijken en een foto te maken. Hoewel het maar een korte stop is, valt direct op hoeveel symboliek er in het ontwerp is verwerkt.

Het monument vormt een tastbare herinnering aan een gebeurtenis die een grote invloed heeft gehad op Zeeland. Even later stap ik weer op de fiets en rijden we het laatste stukje terug naar de camping.

Eenmaal terug op de camping zijn de honden wel toe aan wat verkoeling. Ik spuit ze lekker af met koud water, iets waar ze zichtbaar van opknappen. Daarna draaien we de luifel weer uit, zodat er weer een fijn plekje met schaduw ontstaat om uit te rusten van de fietstocht.

Terwijl we nog even nagenieten van de dag, realiseren we ons hoe heerlijk deze route was. Mooie uitzichten, gezellige plaatsjes, het Veerse Meer altijd dichtbij en volop genieten van het prachtige weer. Wat hebben we een fijne dag gehad.

En wat is Zeeland toch ongelooflijk mooi.

's Avonds steken we de BBQ aan en genieten nog even van de hitte, voor de zekerheid doen we het schaduw doek ook nog even vast (ik en hitte, geen succes).

Om 19:00 gaat de tv aan en kijken we de wedstrijd Nederland-Zweden, Maud is in de stad omte kijken en we krijgen af en toe even een filmpje hoe het er daar aan toe gaat, en de wedstrijd eindigt met een prachtige uitslag!