Hemelvaart weekend Holtz 🇱🇺

Hemelvaart staat alweer voor de deur — wat vliegt de tijd toch snel! Nog maar vijf werkdagen nadat we terugkwamen uit Duitsland, stappen we opnieuw in de camper voor een nieuw avontuur. Deze keer zetten we koers naar Luxemburg, en om precies te zijn: het gezellige plaatsje Holtz.

Tot onze verbazing was het eigenlijk opvallend rustig op de weg. Voor een Hemelvaart weekend hadden we veel meer drukte verwacht, maar we konden heerlijk doorrijden. Zodra we de grens van België naar Luxemburg overstaken, viel ons meteen iets anders op: tankstations. Heel veel tankstations. Maar liefst dertien achter elkaar! Echt bizar hoeveel er daar langs de weg liggen.

Om drie minuten voor vier reden we de camping op. Iets te vroeg om in te checken dus, waardoor we nog heel even moesten wachten. Terwijl we daar stonden, viel me direct op dat de camperplaats er totaal anders uitzag dan op de foto’s van de website. Dat beloofde wat… Ik was dan ook erg benieuwd waar we uiteindelijk terecht zouden komen.

Toen de receptie open ging, kwam er een vriendelijke en gezellige man naar buiten om ons in te checken. Hij vertelde meteen dat ze volop bezig waren met het opknappen van de camperplaatsen en baalde er zichtbaar van dat alles nog niet klaar was. Gelukkig mochten we zelf een plekje uitkiezen.

Optie één was een plek wat verderop op de camping, volledig in de schaduw en nét iets te klein, waardoor de camper schuin geparkeerd moest worden. Optie twee lag op het terrein waar ze nog druk aan het verbouwen waren: een soort modderig veld, maar mét zon én een verharde ondergrond. De keuze was uiteindelijk snel gemaakt en dat leek ons toch de beste optie.

Daarna begon de speurtocht naar de voorzieningen. Een stroompaal vonden we gelukkig vrij snel, maar water bleek een heel ander verhaal. Uiteindelijk trok Marco eropuit met de jerrycan richting de afwasplaats. Omdat de jerrycan niet onder de kraan paste, vulde hij hem met behulp van een maatbeker. Creatief kamperen op z’n best 😄. Ondertussen dook ik de camper in om te koken.

Vanavond stond er iets lekkers op het menu: kip met gochujang, flatbread en een frisse salade. Een prima begin van onze dagen in Luxemburg! 🍗🌯🥗🚐

Na het eten was het eindelijk zover: de nieuwe cameratas mocht uitgepakt worden. Binnen no-time lag de tafel vol met doosjes, een lens, filters, een accu met oplader, een sling én natuurlijk de camera zelf. Altijd weer een heerlijk moment een cadeautje uitpakken 😄📸

Maar terwijl wij vol enthousiasme met alle nieuwe spullen bezig waren, begonnen de honden inmiddels behoorlijk onrustig te worden. Het was duidelijk: de joekels wilden er écht nog even uit. Omdat de accu’s van de camera’s volledig leeg waren, gingen die eerst aan de oplader en trokken wij onze wandelschoenen aan.

Het pad richting het bos begon letterlijk op zo’n vijftien meter van de camperplaats… en liep meteen stijl omhoog. Ik begon direct al te puffen 😅. Gelukkig werd het na de eerste bocht een stuk vlakker en konden we rustig verder wandelen. Halverwege werden we ineens begroet door een kudde Skudde-schapen. Zij hadden de honden allang gehoord en stonden ons nieuwsgierig aan te kijken terwijl wij voorbij liepen.

We wandelden door tot aan het meer en keerden daarna weer rustig terug richting de camping. Onderweg begonnen we ineens overal details in de natuur te zien: het licht tussen de bomen, bijzondere bloemen, structuren van bladeren… Allemaal dingen waarvan we dachten: dát hadden we nu mooi op de foto kunnen zetten. Maar dat plezier bewaren we gewoon voor morgen.

Eenmaal terug bij de camper doken we nog even verder in alle functies van de camera. Voor we het wisten was de avond alweer voorbij en werd het tijd om te gaan slapen.

Morgen stappen we op de fiets én gaan de camera’s voor het eerst echt getest worden. Ik ben heel benieuwd… spannend! 🚲📸🌲

We hebben heerlijk geslapen. Ondanks dat we aan een doorgaande weg zitten, is het hier verrassend rustig — al vragen we ons af hoeveel verkeer hier überhaupt langsrijdt. De ochtend begint op ons gemak: een warme kop koffie in de hand, een versgebakken bananenpannenkoek op het bord en buiten nog die frisse kou die je het liefst vanuit een knus plekje bekijkt. De honden hebben daar duidelijk hetzelfde idee over en liggen nog tevreden opgerold te slapen.

Wanneer het tijd is om eropuit te gaan, nemen we natuurlijk de nieuwe camera mee. Onderweg maken we de ene na de andere mooie foto; het landschap, het zachte ochtendlicht en onze vrolijke viervoeters vormen samen het perfecte plaatje. De honden rennen enthousiast om ons heen, snuffelen overal en genieten zichtbaar van de wandeling. Komen we andere wandelaars tegen, dan vinden ze het gelukkig geen enkel probleem om even aangelijnd mee te lopen.

Het zijn van die rustige ochtenden waarop alles klopt: de stilte, de natuur, de gezelligheid samen en het gevoel dat we precies zijn waar we moeten zijn.

Als we terugkomen van de ochtendwandeling, schenken we nog een kop koffie in voordat het tijd is om de fietsen klaar te maken. De hondenkar — inmiddels liefkozend omgedoopt tot onze cabrio — wordt in elkaar gezet en niet veel later vertrekken we richting de grens.

Onze bestemming is Martelange, een bijzonder dorp dat letterlijk verdeeld wordt tussen Luxemburg en België. Aan de Luxemburgse kant zie je mensen massaal boodschappen doen en bij de tankstations in de rij staan om te tanken. Een grappig gezicht, alsof het dorp continu heen en weer beweegt tussen twee landen.

Maar zoals wel vaker kiezen wij niet voor de gewone weg. Liever zoeken we de rustigere fietspaden op. Alleen blijkt dat hier iets makkelijker gezegd dan gedaan. Dus vertrouwen we braaf op onze route via Route.nl en volgen we enthousiast de aanwijzingen.

Al snel merken we dat we eigenlijk weer een groot deel rijden van de wandeling die we die ochtend al hebben gedaan. Een paar afslagen later verandert het asfalt in een smal bospad. Eerst nog prima te doen, maar langzaam wordt het pad smaller… en smaller… én natter. Voor we het weten manoeuvreren we met fietsen, honden én onze cabrio door een modderig spoor waarvan je je serieus begint af te vragen of dit nog wel een officiële fietsroute is.

De honden lijken het ondertussen fantastisch te vinden. Wij lachen er ook maar om, al wordt het steeds meer een combinatie van fietsen, sturen, uitglijden en hopen dat we niet ergens midden in het bos eindigen. Avontuur hoort er blijkbaar gewoon bij.

Als we uit al deze ellende eindelijk weer op het verharde pad belanden, moet ik eerst mijn hartslag terug zien te krijgen van standje 600 naar iets wat op normaal lijkt. Het laatste stuk was namelijk geen kattenpis: fiets aan de hand, cabrio erachteraan, een klim van 16% en dat over een halve kilometer. Dus vooruit, het lag misschien niet alleen aan mijn beroerde conditie — moeder natuur besloot ook gezellig een duit in het zakje te doen.

We drinken onze kopjes koffie leeg en stappen weer op de fiets. Gelukkig verloopt de rest van de route grotendeels over een fietspad, en dat fietst toch een stuk relaxter. Al blijven die Luxemburgse heuvels natuurlijk overal op de loer liggen… je denkt telkens dat je het ergste gehad hebt, tot de volgende klim zich alweer aandient.

We trappen nog een flink stuk omhoog voordat we eindelijk een afslag naar het fietspad nemen. Daar rijden we langs een aantal oude gebouwen waarvan we ons hardop afvragen wat het ooit geweest moet zijn. Later ontdekken we dat het hoort bij het Musée de l'Ardoise, een indrukwekkend leisteenmuseum dat herinnert aan het rijke mijnverleden van deze streek.

Nieuwsgierig kijken we er even rond, maar helaas zijn honden binnen niet toegestaan. Daarom houden we het bij een wandelingetje over het buitenterrein, wat trouwens ook al de moeite waard is. Daarna vervolgen we onze route en hoeven we nog maar 2,7 kilometer tot de camping. Gelukkig is dat een prachtig stuk om te fietsen, en het mooiste van alles: het laatste deel gaat vooral bergafwaarts.

Wanneer we bijna bij de camping zijn, voelen we voorzichtig wat regendruppels vallen. We kijken elkaar even veelbetekenend aan, maar gelukkig blijft het daarbij en zet de bui niet door. Soms zit het onderweg ook gewoon een keer mee.

Marco sleutelt ondertussen nog even een achteruitkijkspiegel op mijn fiets, zodat ik de cabrio beter in de gaten kan houden wanneer we weer door van die smalle stukken moeten manoeuvreren. Best handig, want onderweg blijkt telkens weer dat zo’n aanhanger overal nét iets breder lijkt dan je denkt.

Zelf maak ik ondertussen een uitgebreide lunch klaar, waarna we besluiten het de rest van de middag lekker rustig aan te doen. Nou ja… dat geldt vooral voor mij, want Marco trekt er tussendoor nog op uit met de drone en maakt prachtige beelden van de omgeving. En eerlijk is eerlijk: met die Luxemburgse heuvels, bossen en vergezichten levert dat ook wel spectaculaire plaatjes op.

De rest van de middag en avond doen we eigenlijk precies waar een lang weekend voor bedoeld is: ontspannen, genieten van het mooie weer en gewoon even helemaal niks moeten. En het mooiste van alles? Morgen hebben we gewoon nóg een dag. Heerlijk, zo’n lang weekend!

Zaterdagochtend. We zijn wat later wakker dan normaal en beginnen de dag rustig met een heerlijk bakje koffie. Daarna is het tijd voor de honden en trekken we samen het bos in. Natuurlijk gaat de camera weer mee; onderweg ontdekken we steeds meer wat ermee mogelijk is en hoe alles werkt. Gisteren hebben we online al flink wat informatie opgezocht waar we — lees: Marco 😉 — enthousiast mee aan de slag kunnen. Een ontspannen ochtend vol frisse lucht, nieuwsgierigheid en kleine ontdekkingen.

We zitten nog lekker in de camper en zijn allebei bezig met van alles en nog wat. Maar als het half elf is, besluiten we toch nog even op pad te gaan. Het is koud, maar gelukkig nog steeds droog — dus dat laten we ons niet tegenhouden.

Vandaag gaan we een kijkje nemen in het dorpje Holtz, want ik ben toch wel benieuwd in wat voor dorp we eigenlijk terecht zijn gekomen. Schuin tegenover de camping loopt een weg steil omhoog richting het dorp, dus daar begint onze tocht. Na flink wat hijgen en puffen bereik ik eindelijk de top, waar Marco natuurlijk alweer relaxed op mij staat te wachten.

We fietsen langs de kerk en voor we het weten rijden we het dorp alweer uit. Onderweg komen we langs een paar nieuwsgierige en gezellige koeien, waarna we langzaam weer verdwijnen in de rust van het bos. Een frisse tocht, maar wel eentje waar je echt van opknapt.

Uiteraard blijft het niet bij een mooi, rustig bospad en belanden we ineens op een smal pad naar beneden — met gevaar voor eigen leven, althans zo voelt het op dat moment 😉. Alsof dat nog niet genoeg is, eindigt het pad ook nog eens in een trap.

Halverwege besluit ik de nieuwe camera veilig in mijn fietstas te stoppen, want ik zie mezelf al op mijn giecheltje gaan… en dat zou toch wel heel zonde zijn. Stapvoets, met beide remmen stevig ingedrukt, manoeuvreer ik mezelf mét cabrio langzaam naar beneden. Gelukkig schiet Marco te hulp en begeleidt hij zowel mij als de cabrio veilig van de trap af.

Beneden nemen we eerst even pauze bij een mooi bankje om bij te komen van deze “avontuurlijke” afdaling. Daarna gaan we op zoek naar een alternatieve route terug naar de camping. Voor vandaag heb ik mijn portie smalle bospaadjes namelijk wel gehad.

We fietsen terug richting Holtz, langs een klein kabbelend riviertje dat zich rustig een weg door het landschap slingert. Daarna keren we weer terug naar de camping. Eenmaal aangekomen maak ik een heerlijke lunch en brengen we de middag ontspannen door met het bekijken van de gemaakte foto’s, wat bloggen, gitaarspelen en een beetje lezen.

Heerlijk, zo samen in onze eigen kleine luchtbel — even helemaal weg van alles en gewoon genieten van het moment.

's Avonds eten we een lekker biefstukje en gaan we over op het Rummikub toernooi.

Tja en dan is het weer zondag en tijd om naar huis te gaan, we ontbijten op ons gemak en daarna ruimen we de spullen op en gaan aan de reis van bijna 4 uur beginnen, maar voor we Luxemburg verlaten gaan we eerst nog tanken voor 1,81 per liter diesel. Volgende week weer een lang weekend en dan gaan weer richting de Ardennen.